Το δευτερογενές τραύμα και οι συνέπειές του

La δευτερογενής τραυματισμός αναφέρεται στην εμπειρία ενός νέου τραύματος ή στην επιδείνωση του παλιού τραύματος όταν το θύμα βρίσκεται σε καταστάσεις εκ νέου θυματοποίηση ή κακή διαχείριση των κοινωνικών σχέσεων. Αυτό μπορεί να συμβεί ως αποτέλεσμα της καταναγκαστικής επανάληψης, όπου το άτομο επιλέγει καταστάσεις ή σχέσεις που συνεχίζουν να τροφοδοτούν ή να επιδεινώνουν το τραύμα του.

Παράδειγμα δευτερογενούς τραυματισμού

Ένα άτομο που κακοποιήθηκε σεξουαλικά ως παιδί μπορεί να βρεθεί, ως ενήλικας, σε μια σχέση όπου θα βιώσει ξανά σεξουαλική βία. Σε αυτή την περίπτωση, το αρχικό τραύμα επανενεργοποιείται, αλλά το θύμα βιώνει αυτή την εμπειρία ως ένα νέο τραύμα, που το τοποθετεί σε έναν συνεχή κύκλο ταλαιπωρίας. Αυτό το φαινόμενο μπορεί επίσης να συμβεί σε πλαίσια του κοινωνική αναζωογόνηση, για παράδειγμα, όταν ένα άτομο που εκτίθεται σε επανειλημμένη κακοποίηση απομονώνεται, απορρίπτεται ή στιγματίζεται ολοένα και περισσότερο στις κοινωνικές του σχέσεις.

Ο δευτερογενής τραυματισμός μπορεί να οδηγήσει σε:

1. Επιδείνωση των συμπτωμάτων : Η επανεμπειρία τραυματικών καταστάσεων μπορεί να οδηγήσει σε εντατικοποίηση των συμπτωμάτων σχετίζονται με το αρχικό τραύμα, όπως αναδρομές στο παρελθόν, εφιάλτες, αγχώδεις διαταραχές ή μετατραυματικό στρες (PTSD). Τα άλυτα συναισθήματα από το παρελθόν επανεμφανίζονται και προσθέτουν νέες πληγές, κάνοντας την επούλωση ακόμα πιο δύσκολη.
2. Αίσθημα καταστροφής ή απελπισίας : Το θύμα μπορεί να πιστέψει ότι είναι προορισμένο να θυματοποιείται συνεχώς, ότι είναι ανίκανο να αλλάξει τη μοίρα του ή ότι δεν έχει κανέναν έλεγχο στη ζωή του. Αυτό μπορεί να ενισχύσει αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές, όπως ο εθισμός, ο αυτοτραυματισμός ή οι σκέψεις αυτοκτονίας.
3. La έλλειψη αυτοπεποίθησης και σε άλλα : Κάθε νέα τραυματική εμπειρία που βιώνεται σε αυτόν τον κύκλο ενισχύει την αρνητική αντίληψη του εαυτού του και των άλλων. Το θύμα μπορεί να αναπτύξει ένα βαθύ αίσθημα απελπισία, νομίζοντας ότι οι ανθρώπινες σχέσεις είναι πάντα επικίνδυνες ή καταστροφικές.

Πώς να σπάσετε αυτόν τον κύκλο της επανάληψης;

Η θεραπεία από την καταναγκαστική επανάληψη και τον δευτερογενή τραυματισμό απαιτεί βαθιά δουλειά, συχνά με τη βοήθεια ενός επαγγελματία ψυχικής υγείας. Ακολουθούν ορισμένες προσεγγίσεις που μπορούν να βοηθήσουν:

1. Αναγνωρίστε καταστροφικά μοτίβα : Το πρώτο βήμα προς τη θεραπεία είναι η επίγνωση των επαναλαμβανόμενων μοτίβων. Αυτό μπορεί να είναι δύσκολο επειδή αυτές οι συμπεριφορές είναι συχνά ασυνείδητες. Ψυχοθεραπεία, ιδιαίτερα νοητική συμπεριφορική θεραπεία ou η σχήμα θεραπείας, μπορεί να βοηθήσει στον εντοπισμό και την αποδόμηση αυτών των μοτίβων.
2. Αναπτύξτε νέες στρατηγικές προσαρμογής : Είναι απαραίτητο να μάθουμε να αντιμετωπίζουμε τα συναισθήματα και το άγχος χωρίς να καταφεύγουμε σε αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει τεχνικές για συναισθηματική ρύθμιση, πρακτικές χαλάρωσης ή ακόμα και ενσυνειδητότητας που σας επιτρέπουν να απομακρυνθείτε από τα έντονα συναισθήματα.
3. Ανοικοδόμηση της αυτοεκτίμησης : Το θύμα πρέπει να μάθει να βλέπει θετικά τον εαυτό του και να πιστεύει ότι του αξίζουν υγιείς και σεβαστές σχέσεις. Αυτό συχνά περιλαμβάνει εργασία στο επισκευή αυτοεικόνας, η ανακατασκευή του αυτοπεποίθηση και την ανάπτυξη μιας ταυτότητας ξεχωριστής από τον ρόλο κάποιου ως θύματος.
4. Αποφύγετε το σύνδρομο θυματοποίησης : Είναι κρίσιμο να αναγνωρίζουμε και να αποφεύγουμε καταστάσεις και άτομα που μπορούν να θυματοποιήσουν εκ νέου. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει εργασία επιλογές σχέσεων, μαθαίνοντας να εντοπίζεις σημάδια τοξικής ή καταχρηστικής συμπεριφοράς νωρίς σε μια σχέση.

Κύκλος επανάληψης και δευτερογενούς τραυματισμού – Προκαλούν αυτοκαταστροφή

Le επανάληψη του κύκλου και τη δευτερογενής τραυματισμός είναι περίπλοκες ψυχολογικές έννοιες που εξηγούν πώς τα θύματα τραύματος μπορούν να κολλήσουν σε καταστροφικά πρότυπα, αναπαράγοντας ακούσια προηγούμενες τραυματικές καταστάσεις. Αυτή η δυναμική, συχνά ασυνείδητη, μπορεί να είναι εξαιρετικά δύσκολο να σπάσει, ειδικά όταν τα αρχικά τραύματα δεν έχουν επιλυθεί ή είναι ελάχιστα κατανοητά. Το φαινόμενο που κρύβεται πίσω από αυτόν τον κύκλο αναφέρεται συχνά ως καταναγκαστική επανάληψη.

Το φαινόμενο της καταναγκαστικής επανάληψης

Ο όρος καταναγκαστική επανάληψη εισήχθη από τον Sigmund Freud για να περιγράψει το φαινόμενο όπου ένα άτομο, παρά τη συνειδητή του επιθυμία να μην ξαναζήσει μια τραυματική εμπειρία, βρίσκεται εντούτοις να αναπαράγει ακούσια καταστάσεις παρόμοιες με εκείνες που προκάλεσαν το αρχικό του τραύμα. Αυτή η επανάληψη μπορεί να παρατηρηθεί μέσα από συμπεριφορές, επιλογές συντρόφου, αποφάσεις ή ακόμα και γεγονότα ζωής που «επαναλαμβάνουν» το αρχικό τραύμα με συμβολικούς ή άμεσους τρόπους.

Πώς λειτουργεί;

Ο μηχανισμός της καταναγκαστικής επανάληψης βασίζεται σε μια παράδοξη ιδέα: αν και το άτομο θέλει να ξεφύγει από τον πόνο του παρελθόντος τραύματος, έλκεται, συνειδητά ή ασυνείδητα, από καταστάσεις ή άτομα που ξαναξυπνούν αυτόν τον πόνο. Αυτό μπορεί να συμβεί σε διαφορετικά επίπεδα:

1. Ασυνείδητη προσπάθεια ελέγχου του τραύματος : Αναπαράγοντας παρόμοιες καταστάσεις, το θύμα προσπαθεί εν αγνοία του να «επαναλάβει». τραύμα με την ελπίδα του επισκευή ή γίνομαι ειδικός σε κάτι την κατάσταση, ώστε να βγει με διαφορετικό αποτέλεσμα. Για παράδειγμα, ένα άτομο που έχει βιώσει κακοποίηση σε μια σχέση μπορεί στη συνέχεια να επιλέξει έναν σύντροφο που εκδηλώνει παρόμοιες καταχρηστικές συμπεριφορές. Ωστόσο, αυτή τη φορά ελπίζει ασυναίσθητα ότι μπορεί να «κερδίσει» ή να «χειριστεί» την κατάσταση με διαφορετικό τρόπο. Δυστυχώς, αυτή η προσπάθεια συχνά αποτυγχάνει, ενισχύοντας το τραύμα αντί να το επιλύσει.
2. Επανάληψη σχεσιακών προτύπων : Τα άτομα που έχουν βιώσει τραύμα, ιδιαίτερα συναισθηματική κακοποίηση ή παραμέληση, μπορούν να αναπαραχθούν καταστροφικά πρότυπα σχέσεων. Μπορεί, για παράδειγμα, να αναζητήσουν συντρόφους που τους φέρονται άσχημα, είτε μέσω καταχρηστικών σχέσεων, συναισθηματικής απόρριψης ή παραμέλησης. Αυτό το φαινόμενο οφείλεται εν μέρει στην αδυναμία να δει την προσωπική αξία ή στο ασυνείδητο αίσθημα ότι κάποιος «αξίζει» αυτού του είδους τη θεραπεία. Τα τραύματα του παρελθόντος επαναλαμβάνονται έτσι στις σχέσεις, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο όπου το άτομο βιώνει συναισθηματικό τραυματισμό ξανά και ξανά.
3. Η αδυναμία διαφυγής από το τραύμα : Ένας άλλος λόγος για τον οποίο ένα άτομο μπορεί να παρασυρθεί σε καταστάσεις παρόμοιες με το τραύμα είναι επειδή αίσθημα déjà vu. Εάν το αρχικό τραύμα δεν έχει επιλυθεί πλήρως, μπορεί να συνεχιστεί επηρεάζων τις σκέψεις και τις συμπεριφορές του. Για παράδειγμα, ένα παιδί που μεγάλωσε σε ένα χαοτικό ή καταχρηστικό οικογενειακό περιβάλλον μπορεί, ως ενήλικας, να δυσκολεύεται να βρει υγιή περιβάλλοντα. Μπορεί ασυνείδητα να αναζητήσει καταστάσεις άγχους, σύγκρουσης ή κακοποίησης, επειδή αυτές οι καταστάσεις ταιριάζουν με το «οικείο» συναισθηματικό μοτίβο λειτουργίας του.

Γιατί επιμένει αυτή η επανάληψη;

Αυτή η δυναμική επανάληψης μπορεί να φαίνεται παράλογη, αλλά έχει τις ρίζες της σε διάφορες υποκείμενες ψυχολογικές διεργασίες:

1. Το ασυνείδητο : Μέρος του ανθρώπινου μυαλού επιδιώκει αποφύγετε την αλλαγή, παρόλο που αυτή η αλλαγή θα μπορούσε να είναι ευεργετική. Το ασυνείδητο προτιμά συχνά την επανάληψη γνωστών προτύπων (ακόμη και καταστροφικών) παρά να αντιμετωπίζει την αβεβαιότητα της αλλαγής. Αυτό εξηγεί γιατί ορισμένα θύματα τραύματος φαίνεται να «έλκουν» παρόμοιες τραυματικές εμπειρίες.
2. Η ανάγκη για έλεγχο και προβλεψιμότητα : Το τραύμα, ειδικά αν βιωθεί σε νεαρή ηλικία, μπορεί να δημιουργήσει α έντονη ανάγκη για προβλεψιμότητα. Αν και η κατάσταση είναι οδυνηρή, είναι οικεία και «προβλέψιμη». Αυτό μπορεί να οδηγήσει το άτομο να επιλέξει ασυνείδητα παρόμοιες καταστάσεις που προσφέρουν κάποια μορφή αντιληπτός έλεγχος, ακόμα κι αν αυτός ο έλεγχος είναι καταστροφικός ή απατηλός.
3. Το εσωτερικευμένο νοητικό μοντέλο : Ως αποτέλεσμα του τραύματος, το άτομο αναπτύσσει συχνά ένα νοητικό μοντέλο στο οποίο εσωτερικεύει την ιδέα ότι είναι υπεύθυνη ή ότι της αξίζει να υποφέρει. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε μια τάση επιλογής καταστάσεων ή συντρόφων που αναπαράγουν αυτό το μοτίβο κακοποίησης ή παραμέλησης. Αυτό το εσωτερικό μοντέλο του «εγώ = θύμα» γίνεται τότε ένα πρίσμα μέσα από το οποίο ερμηνεύει τα γεγονότα της ζωής.